همیشه محکومٌله یا طلبکار مجبور است با توسل به حکم یا دستور مراجع قضائی یا ثبتی ، اموال بدهکار یا مدیون را معرفی ، توقیف و مزایده گذاشته و نهایتاً طلب خود را از آن وصول نماید، از طرفی هم محکومٌعلیه ، طبق شرع مقدس اسلام و قوانین موضوعه حق حیات خود را از دست نمیدهد و مصلحت زندگی او هم ایجاب میکند که برخی اموالش از توقیف و مزایده مصون بماند، بنابراین اموالی را که جزء ضروریات زندگی مدیون باشد قانونگذار از توقیف معاف دانسته و به عنوان مستثنیات دین شناخته و پذیرفته است . 

    بر اساس قانون مستثنیات دین عبارتند از : الف)مسکن مورد نیاز محکومعلیه و افراد تحت تکفل وی با رعایت شوونات آنها که در عرف رایج است .  ب ) وسیله نقلیه مورد نیاز .  ج ) اثاثیه مورد نیاز زندگی که برای رفع حوایج ضروری محکومعلیه خانواده و افراد تحت تکفل او لازم است .  د )آذوقه موجود به قدر احتیاج محکومعلیه و افراد تحت تکفل وی برای مدتی که عرفآ آذوقه ذخیره میشود .  ه )کتب وابزار علمی و تحقیات برای اهل علمی و تحقیق متناسب با شان آنها .  ن) وسایل و ابزار کار کسبه و پیشهوران و کشاورزان و وسایر اشخاص که وسیله امرارمعاش محکومعلیه و افراد تحت تکفل وی میباشد.

این موضوع اختلافی است ؛ بعضی حقوقدانان معتقدند ودیعه مسکن به لحاظ عدم صراحت قانونی ، جزو مستثنیات دین نمیباشد ، اما عدهای دیگر عقیده دارند ودیعه مسکنی که مستاجر برای سکونت خود و خانواده اش تهیه و نزد موجر سپرده، از جمله موارد مستثنیات دین بوده و توقیف آن بابت وصول دین مجاز نمیباشد . البته اگر مسکن مورد اجاره بیش از شئونات عرفی محکومعلیه باشد دادگاه دستور توقیف مبلغ مذکور را صادر و مقدار اضافه بر شوونات وی بابت دین او به طلبکار یا محکومله پرداخت میشود.

 استشهادیه سندی است کتبی که متضمن شهادت شاهدان همراه با امضای  آنان بوده و در جهت اثبات ادعای مدعی یکی از دلایل قابل ارائه به دادگاه می باشد. استشهادیه با شهادت شهود متفاوت است؛ در شهادت، شاهدان در محضر دادگاه حاضر شده و هر شاهد، نزد قاضی قسم یاد می کند و اگر شاهدین واجد شرایط قانونی بودند، شهادت آنان دارای اعتبار قانونی است درحالی که تشخیص ارزش استشهادیه با قاضی است.استشهادیه را می توان با ثبت در دفتر اسناد رسمی به یک سند رسمی تبدیل کرد.